Khalid is 15 jaar in Nederland. Hij is op zijn zeventiende samen met een man vanuit Algerije naar Nederland gekomen om hier een betere toekomst op te bouwen. Hij is gaan werken, heeft een kamer gehuurd en veel mensen leren kennen. Hij voelde zich een echte Utrechter, al was hij wel bang voor de politie. Die zou hem immers kunnen aanhouden en in bewaring kunnen stellen omdat hij geen verblijfsvergunning heeft.

Dat is ook gebeurd. Khalid heeft vijf keer in vreemdelingenbewaring gezeten. Dat was een moeilijke tijd: hele dagen wachten, niets kunnen doen en niet weten of en wanneer je vrij komt. Hij was erg blij dat hij niet is uitgezet naar Algerije, maar in Nederland is vrijgelaten. Wel kreeg hij de boodschap dat hij Nederland binnen 24 uur moest verlaten. Dit heeft hij, ook na de vijfde keer, niet gedaan. Hij is nog steeds in Nederland al is het leven zonder verblijfsvergunning steeds moeilijker geworden doordat de regering meer maatregelen heeft genomen om illegaliteit tegen te gaan. Hierdoor heeft hij nu geen werk, geen kamer, geen uitkering en geen toekomstperspectief. Hij mag hier niet blijven, maar hij wil niet terug naar Algerije.

Khalid weet nu niet goed wat te doen. Zijn leven bestaat vooral uit wachten, maar hij probeert bezig te blijven door onder meer in Villa Vrede te koken en andere mensen te helpen. Ondertussen hoopt hij op betere tijden met een verblijfsvergunning, werk, een huis, een vrouw en kinderen. Of zoals Khalid het zelf zegt: het goede leven.