De bezoekers van Villa Vrede hebben ieder een uniek verhaal en op deze pagina willen wij graag een aantal van deze bijzondere verhalen met jou delen.

Gezichten van Villa Vrede (4)

Arash is een 34-jarige vluchteling uit Iran en wil graag zijn verhaal delen. Hij is het Nederlands nog niet zo machtig, maar doet erg zijn best om de taal te leren. Hij hunkert naar contact met anderen. Hoe ervaar je jouw verblijf in Nederland? In Iran heb ik economie gestudeerd en had daar op zich een goede baan. Maar ik ben gevlucht om vrijer te kunnen leven. Als christen kreeg ik steeds vaker problemen met de politie en zag in mijn land voor mijzelf geen toekomst meer. Met een vals paspoort en hulp van een mensensmokkelaar ben ik via Rusland naar Nederland gevlogen. Op hoop van zegen. Ik ben nu een jaar en vier maanden hier. Eerst heb ik een tijdje in AZC Den Helder gezeten, maar was daar niet op mijn plek. Hier in Utrecht wel, maar ik heb helaas geen vaste verblijfplaats. Ik slaap soms bij vrienden en kennissen, maar regelmatig ook op straat als het niet anders kan. Ik heb me ingeschreven voor de nachtopvang, maar ik moet nog vier maanden wachten. Ik wil graag wonen en werken in Nederland, maar dat is ingewikkeld zonder papieren. Wat heb je ontdekt in de tijd dat je hier bent? … Lees verder »

Gezichten van Villa Vrede (3)

E.M., een 33-jarige vluchteling uit Ethiopië, wil liever niet met zijn naam in het nieuws. Aan het slot van het gesprek blijkt waarom. Hij heeft een paar keer vastgezeten in de gevangenis, vooral vanwege het gebrek aan papieren. Daarom is E. bang dat hem dat nogmaals overkomt en blijft hij graag anoniem. Hoe ervaar je jouw verblijf in Nederland? Ik ben inmiddels al 19 jaar in Nederland. Ik kwam hier als 14-jarige jongen naartoe, samen met een reisgenoot, in de hoop op een nieuw leven. Ik heb twee jaar in Zierikzee gewoond, een jaar in AZC Ter Apel en ruim tien jaar in Nijmegen. In die stad werd ik regelmatig door de politie aangehouden en dan vroegen ze naar papieren die ik niet had. Pas de laatste twee jaar zit ik in Utrecht. Gelukkig worden we hier als vluchtelingen veel meer met rust gelaten. Wat heb je ontdekt in de tijd dat je hier bent? Het is moeilijk om je in Nederland te redden zonder verblijfsdocumenten. Ik kan geen studie volgen, ik mag niet werken, ook al zou ik dat graag willen. Ik ben ooit aan een opleiding voor loodgieter begonnen, maar die kon ik niet afmaken vanwege gebrek aan … Lees verder »

Gezichten van Villa Vrede (2): Luel Ymesgen Lebasi

Op 3 mei 2017 werd de 18-jarige asielzoeker Luel Lebasi uit Eritrea neergestoken voor de deur van Villa Vrede na een ruzie met een andere ongedocumenteerde man. Freelance journaliste Katja van Nimwegen die Luel wekelijks sprak, schreef hierover in het Utrechtse weekblad DUIC (12-05-2017): “Dat is waar jongeren zonder verblijfsvergunning in terechtkomen nadat ze uit de reguliere opvang verdwijnen: een wereld van stress, van mensen zonder toekomst en zonder vaste woonplaats. Ondanks de begeleiding die er voor hen is, leidt dit regelmatig tot ruzies, persoonlijke problemen en incidenten. Deze week leidde het tot de dood van Luel. (…) Het verdriet is groot, bij zijn vrienden, bij Villa Vrede, bij verschillende vrijwilligers en bij mij. Luel was geen Nederlander, maar wel een bewonderenswaardige stadgenoot.” Op basis van een gesprek met Katja van Nimwegen die initiatief nam voor een journalistiek project rond jonge vluchtelingen zonder verblijfsvergunning, kwam dit postume portret van Luel tot stand. Hoe ervoer Luel zijn verblijf in Nederland? Hij vluchtte weg uit Eritrea, toen hij nog maar zestien jaar oud was. Via allerlei omzwervingen dwars door Ethiopië, Soedan, Libië, Italië en Zwitserland kwam Luel in Nederland terecht. Als AMA (alleenstaande minderjarige asielzoeker) klopte hij aan bij een Nederlands opvangcentrum, … Lees verder »

Gezichten van Villa Vrede (1)

Fatiha Miezour is een alleenstaande moeder van twee jonge meisjes, 7 en 4 jaar oud. Ze komt uit Marokko en verblijft sinds 2012 in Nederland, zonder verdere familie. Fatiha is in afwachting van haar status als asielzoeker. Over twee maanden doet de rechtbank een uitspraak. Hoe ervaar je jouw verblijf in Nederland? In het begin vond ik het ingewikkeld om hier te zijn. Na mijn vertrek uit Marokko kreeg ik eerst onderdak bij een Marokkaans-Nederlands gezin in Utrecht. Het contact verliep nogal moeizaam. Na zes maanden moest ik daar weg. STIL (een solidariteitsorganisatie in Utrecht voor uitgeprocedeerde vluchtelingen, mensen in asielprocedure en migranten zonder papieren) heeft naar een nieuwe plek voor mij gezocht en voor tien maanden konden we bij een Nederlands gezin in Driebergen wonen. Ik kreeg een eigen kamer en we voelden ons er thuis. Maar die familie ging verhuizen en dus moesten ook wij daar weg. Gelukkig konden we vrij snel bij een nieuw gezin in Amsterdam terecht. We bleven een jaar en zij zijn haast familie van ons geworden. We hebben nog altijd contact, we bellen en zien elkaar regelmatig. Maar uiteindelijk wilde ik terug naar Utrecht. STIL kon ons helpen aan een eigen woning in … Lees verder »

Hopen op open deur

Door: Hugo Verkley In het nieuws gaat het bijna dagelijks over vluchtelingen. Maar wie zijn die mensen eigenlijk? En hoe bouwen zij in Nederland een bestaan op? Straatnieuws zoekt vluchtelingen in Utrecht op en geeft hen een gezicht. Nu deel II in een serie. Assadek, de zoekende Libiër. Vrijwel iedere dag is Assadek (1988) te vinden in de sportschool bij De Stadsbrug, waar hij gratis kan sporten. Even het hoofd leegmaken door zich enkel te concentreren op het heffen van gewichten en verbeteren van zijn conditie. Soms sport hij wel vijf uur achter elkaar. Dan gaat hij naar Villa Vrede, ontmoetingsplaats waar vluchtelingen welkom zijn. Hij praat er wat, vooral met Nederlandse mensen. Soms brengt de moslim een bezoek aan een moskee. In de avond eet hij wat bij het Smulhuis en krijgt hij regelmatig les in kickboksen. Daarna terug naar ‘huis’, dat sinds drie maanden Toevlucht is. In de nachtopvang voor ongedocumenteerden mag hij zich vanaf acht uur in de avond melden, dankzij STIL dat zijn nachten en ook avondeten betaalt. Hij deelt daar een kamer met enkele andere mannen, om de volgende ochtend na een ontbijtje uiterlijk om acht uur weer op straat te staan. Dan herhaalt zich … Lees verder »

Blijven hopen op het goede leven

Khalid is 15 jaar in Nederland. Hij is op zijn zeventiende samen met een man vanuit Algerije naar Nederland gekomen om hier een betere toekomst op te bouwen. Hij is gaan werken, heeft een kamer gehuurd en veel mensen leren kennen. Hij voelde zich een echte Utrechter, al was hij wel bang voor de politie. Die zou hem immers kunnen aanhouden en in bewaring kunnen stellen omdat hij geen verblijfsvergunning heeft. Dat is ook gebeurd. Khalid heeft vijf keer in vreemdelingenbewaring gezeten. Dat was een moeilijke tijd: hele dagen wachten, niets kunnen doen en niet weten of en wanneer je vrij komt. Hij was erg blij dat hij niet is uitgezet naar Algerije, maar in Nederland is vrijgelaten. Wel kreeg hij de boodschap dat hij Nederland binnen 24 uur moest verlaten. Dit heeft hij, ook na de vijfde keer, niet gedaan. Hij is nog steeds in Nederland al is het leven zonder verblijfsvergunning steeds moeilijker geworden doordat de regering meer maatregelen heeft genomen om illegaliteit tegen te gaan. Hierdoor heeft hij nu geen werk, geen kamer, geen uitkering en geen toekomstperspectief. Hij mag hier niet blijven, maar hij wil niet terug naar Algerije. Khalid weet nu niet goed wat te … Lees verder »

Ik wil mijn leven opbouwen

Emmanuel heeft zijn thuisland Burundi in 1996 moeten verlaten omdat hij vanwege de problemen voor zijn veiligheid vreesde. Hij is in 2003 naar Nederland gekomen, heeft hier asiel gevraagd en een verblijfsvergunning voor vijf jaar gekregen. Gedurende deze vijf jaar heeft hij Nederlands geleerd, een elektro-opleiding gevolgd en gewerkt. Hij was volledig ingeburgerd in de Nederlandse samenleving. Na deze vijf jaar kreeg hij te horen dat zijn verblijfsvergunning niet zou worden verlengd. Burundi zou weer veilig zijn en daarom moest Emmanuel terugkeren. Hij heeft tegen deze beslissing geprocedeerd, maar dit heeft niet mogen baten. Dit heeft tot grote problemen voor Emmanuel geleid. Hij kon niet meer naar school, niet meer werken en kwam in vreemdelingendetentie terecht. Hij had geen strafbaar feit gepleegd maar werd desondanks ’s ochtends vroeg door vijftien mensen aangehouden en naar een detentiecentrum overgebracht waar hij tweeënhalve maand heeft moeten verblijven. Na het overlijden van zijn oom bij wie hij na zijn vrijlating verbleef, kwam hij in Utrecht op straat te staan. Sinds twee maanden heeft hij een kamer bij de noodopvang gekregen, maar hij moet een nieuwe procedure voor een verblijfsvergunning starten om hier langer te mogen verblijven. Zijn advocaat is zijn dossier echter kwijt waardoor … Lees verder »

Een land vol kansen

Veertien jaar geleden kwam Hamid aan in Nederland. Op een groot schip maakte hij de reis van Algerije naar Nederland. In zijn eigen land was er sprake van oorlog en overleven lukte niet meer. Hij stond voor de keuze zijn land te verlaten en hiermee alles achter te laten of te blijven leven in angst. Hamid koos ervoor om eigen land te verlaten, in de hoop om een nieuw en mooi bestaan in Nederland op te bouwen. “Een land vol kansen”, zoals hij dacht. Een nieuw bestaan heeft Hamid zeker. Een mooi bestaan is een ander verhaal. Hamid vertelt dat hij graag de handen uit de mouwen wilt steken en wilt werken aan zijn toekomst, maar dat dit niet mogelijk is. Hij vertelt dat het niet toegestaan is om te werken en dat het ernstige gevolgen kan hebben, wanneer je dit wel doet. Dit heeft hij zelf ondervonden. Hamid is meerdere malen opgepakt en heeft een aantal keren in de gevangenis moeten verblijven. Verschrikkelijk vond hij het en wilt dit niet meer meemaken. Werken is dus geen optie. Toch vindt Hamid het fijn om op een andere manier actief bezig te zijn. Villa Vrede biedt hem de mogelijkheid om gebruik … Lees verder »

De Fransen hebben alles kapot gemaakt

Mohammed woont al meer dan 20 jaar in Nederland. In Algerije werden verhalen verteld over het mooie Nederland, waar iedereen welkom is en waar je prima een tijdje wat kan werken om rijker terug te keren. In Algerije was het toen niet veilig en voor vele jongemannen waren er nauwelijks toekomst mogelijkheden. Dus een tijdje vertrekken en geld verdienen is dan een aantrekkelijk vooruit zicht. Na een lange reis belande Mohammed in Nederland waar hij al snel tot ontdekking kwam dat het hier helemaal niet zo fijn was. Op advies van ‘vrienden’ heeft hij nooit asiel aangevraagd, want de kansen waren klein en bovendien zou hij immers na een tijdje weer vertrekken. Het liep anders….. Verliefd op een Hollandse vrouw probeerde hij hier te blijven, kreeg een dochter, maar de relatie liep stuk. Nu zit Mohammed hier verloren en gedwongen tussen twee landen in. Algerije is zijn thuisland en dagelijks laat hij met behulp van facebook zien wat er allemaal gebeurd in zijn land. Hij is trots en verdrietig tegelijk. ‘De fransen hebben alles kapot gemaakt, zoals ze dat nu weer doen in CAR en Mali’; ‘De president en ministers zijn allen corrupt en maken het land kapot’. Teruggaan is … Lees verder »

Daar praat je niet over in een volle huiskamer

Ze komt uit Somalie en heet Saida. Ze is hier drie jaar geleden met het vliegtuig gekomen. Sommige mensen uit Somalie komen over land. Met trucks dwars door de woestijn. Of zelfs lopend. Maar zij heeft via “bekenden” een vliegticket kunnen regelen. Ze ziet er prachtig uit, een lange jurk, een mooie hennatekening op haar handen. Vriendelijke ogen. We zitten in de huiskamer. Eenmaal geland op Schiphol, is ze doorgegaan naar een AZC. Maar nu verblijft ze in Huize Agnes een vrouwenopvang huis  dat ligt in de buurt van Villa Vrede.   Huize Agnes biedt opvang aan uitgeprocedeerde vrouwen met of zonder kinderen. Hoeveel mensen wonen daar? Vraag ik. Zevendertig, zegt ze prompt. Ze ziet er nog jong uit, ik schat haar niet ouder dan twintig. Zij is getrouwd, haar man woont in Somalie. Ze heeft geen kinderen. Zij heeft geen contact met hem gehad sinds zij in Nederland is. Ik zie aan haar ogen dat dit niet een onderwerp is om over door te vragen. Ik leg haar uit dat mij gevraagd is om portretjes te schrijven voor mensen die meer over Villa Vrede willen weten.  Dus of ik het mag opschrijven, van het vliegtuig en van haar man. Ja … Lees verder »