De bezoekers van Villa Vrede hebben ieder een uniek verhaal en op deze pagina willen wij graag een aantal van deze bijzondere verhalen met jou delen.

Ik ben gewoon illegaal

Het is woensdagochtend en Aya is bij Villa Vrede met Seneb haar twee jarige dochter.  Altijd stipt om 10.00 is Aya aanwezig om samen met een andere vrijwilliger te zorgen dat Villa Vrede een welkom huis wordt. Koffie zetten, praatje maken, spelletje doen;  Aya voelt zich hier al prima thuis en wil graag iets betekenen voor de mensen die het moeilijk hebben en in soortgelijke situaties verkeren als haar. Ik leer Aya al een beetje kennen en vraag haar voorzichtig of ik ze mij haar persoonlijke verhaal wil vertellen. “Wat kan ik zeggen, ik ben gewoon illegaal, zoals wij allemaal hier”, maar dan begint ze te vertellen…. Aya komt uit West Afrika. Haar vader was politiek actief en werd vermoord, waarna Aya gevangen werd genomen en mishandeld. Haar leven was ze niet meer zeker, omdat als dochter van een activist ze nooit weet wie wel of niet te vertrouwen is. Een vriend van haar vader wist haar te bevrijden en heeft haar naar Nederland gehaald waar ze eerst in een ‘safe house’ in Etten-Leur belandde. Vanuit Etten-Leur startte ze een asielprocedure waarna ze om de 10-12 maanden gedwongen werd te verhuizen naar plekken zoals Ter Apel en Katwijk. Haar asielprocedure … Lees verder »

Sport biedt Nebyu ontspanning

Nebyu (40) was in zijn land topvoetballer. Doordat hij politiek actief werd, kreeg hij steeds meer problemen. Hij moest vluchten, reisde de hele wereld over en leeft nu op straat in Nederland. Bij Villa Vrede wil hij graag met andere mensen samen sporten. In 1991 speelde hij eredivisie voor het Ethiopische nationale team. “De mensen houden van voetbal, ik was populair. Ik had een goed leven en onderhield mijn familie. Mijn vader was politiek actief. Hij werd in ’95 gevangen genomen, mishandeld en overleed na zijn vrijlating. Mijn broer is zes jaar later doodgeschoten bij een demonstratie”. Nebyu zelf werd een paar jaar later actief. Intussen voetbalde hij niet meer op topniveau want hij was ‘te oud’. Hij werkte in de bouw en volgde in de avond een opleiding als touroperator/gids. Hij woonde in de hoofdstad Addis Abeba.  In 2005 begonnen de problemen. Omdat er verkiezingen aankwamen was hij als populaire voetballer gevraagd te helpen jongeren te informeren. Hij werd actief voor de oppositie. Hierdoor werd hij een keer geslagen en bijna gearresteerd, later opgesloten en gemarteld, en weer later kon hij net op het nippertje ontsnappen. Hij ging een tijdje naar het buitenland maar ontdekte na terugkeer dat het … Lees verder »

Uitrusten en eten bij Villa Vrede

“Activiteiten? Daar kom ik niet voor naar Villa Vrede”, zegt Ahmed. Hij is vluchteling en dakloos. “Dat is niet het eerste dat je als dakloze zoekt”, zegt hij. “Ik kom er vooral om te praten, uit te rusten en te eten”. Ahmed is 27 jaar en uitgeprocedeerd vluchteling uit een Afrikaans land. Liever zegt hij zijn echte naam niet en ook niet uit welk land hij komt want hij is bang. Hij durft niet terug naar zijn land maar kan niet bewijzen dat hij echt problemen krijgt als hij terug gaat. Daarom kreeg hij in Nederland geen asiel en is op straat terecht gekomen. Hij mag niet werken en heeft geen recht op een uitkering, huis of kamer. Hij is al meer dan een jaar dakloos. Gelukkig kan hij bij de nachtopvang voor daklozen slapen. En als daar geen plek is bij een nieuwe kerkelijke opvang. Daar krijgt hij echter onvoldoende nachtrust, vertelt hij. Ze slapen daar met z’n allen op een zaal, kunnen pas laat naar bed en moeten erg vroeg op. Sommige mensen snurken, meerdere mensen hebben nachtmerries. Ze hebben vaak een vluchtelingenachtergrond. Daardoor is Ahmed vaak moe, zegt hij. Hij gaat soms naar Villa Vrede om uit … Lees verder »

Het is zo fijn hier!

De stralende lach van Salifu maakt je vanzelf blij. Hij zit op de bank van Villa Vrede de stapel tijdschriften die we gekregen hebben van een kapper door te bladeren. Hij spreekt nog nauwelijks Nederlands, want hij komt uit Guinee een klein landje in West Afrika. Het is dan heerlijk om gewoon wat in de Cosmopolitan of Story te bladeren. Sailfu is 13 maanden geleden hier gekomen met een olieschip. Drie weken zat hij met vele landgenoten op de boot verstopt voordat hij in Nederland aankwam. Over de reis laat hij niet veel los, maar hij is wel blij nu hier te zijn. Deze jonge man van 24 heeft een verbazend goed humeur als je weet hoe hij hier leeft. Hij heeft geen verblijfplaats en slaapt nu regelmatig in Toevlucht, maar daar kan hij maximaal 21 dagen slapen. Overdag zoekt hij de warme plekken uit en scharrelt zijn eten bij elkaar. Soms het Catherijnehuis, maar daar vindt hij het niet altijd veilig. Hij weet dat de Vreemdelingenpolitie daar in de buurt op de uitkijk staat. Villa Vrede is een plek waar hij zich duidelijk thuis voelt. Meteen toen we in februari de deuren openden, stond hij op de stoep. Een … Lees verder »

That’s Life

In de huiskamer zit Aram uit Armenie. Hem ken ik van de Nederlandse les uit het Ubuntuhuis. Hij komt gezellig even naast me zitten. We spreken Nederlands. Ik ken zijn vluchtverhaal niet. Ik heb de grootste moeite om dat te vragen. Laatst kwam ik Aram tegen voor de bibliotheek, waar hij de hele middag aan zelfstudie had gedaan. Hij vertelde me dat hij vijf jaar in Nederland is, maar dat hij de eerste jaren niet de concentratie had om de taal te leren. Ik heb het hart niet om mogelijk pijnlijke vragen te stellen. Eerst praten we dus over koetjes en kalfjes, en dan vertelt hij tussen neus en lippen door over Toevlucht, waar hij nu twee maanden slaapt. Toevlucht is een nachtopvang en is ontstaan uit een persoonlijk initiatief. Toevlucht wordt gesteund door kerken in de stad en wordt mogelijk gemaakt door de inzet van heel veel vrijwilligers. Om half negen ’s avonds mogen ze naar binnen, om zeven uur worden ze gewekt, en om acht uur moeten ze de deur uit. Hun spullen kunnen ze in Toevlucht laten, Aram heeft er een tas met kleding liggen. Een paar dagen geleden heeft Aram te horen gekregen dat hij nog … Lees verder »