De stralende lach van Salifu maakt je vanzelf blij. Hij zit op de bank van Villa Vrede de stapel tijdschriften die we gekregen hebben van een kapper door te bladeren. Hij spreekt nog nauwelijks Nederlands, want hij komt uit Guinee een klein landje in West Afrika. Het is dan heerlijk om gewoon wat in de Cosmopolitan of Story te bladeren.

Sailfu is 13 maanden geleden hier gekomen met een olieschip. Drie weken zat hij met vele landgenoten op de boot verstopt voordat hij in Nederland aankwam. Over de reis laat hij niet veel los, maar hij is wel blij nu hier te zijn. Deze jonge man van 24 heeft een verbazend goed humeur als je weet hoe hij hier leeft. Hij heeft geen verblijfplaats en slaapt nu regelmatig in Toevlucht, maar daar kan hij maximaal 21 dagen slapen. Overdag zoekt hij de warme plekken uit en scharrelt zijn eten bij elkaar. Soms het Catherijnehuis, maar daar vindt hij het niet altijd veilig. Hij weet dat de Vreemdelingenpolitie daar in de buurt op de uitkijk staat.

Villa Vrede is een plek waar hij zich duidelijk thuis voelt. Meteen toen we in februari de deuren openden, stond hij op de stoep. Een potje tafelvoetbal, een hapje eten en een spelletje. Maar nog liever wil hij wat doen; Salifu wil sporten, Nederlands en andere vaardigheden leren. Allemaal dingen die we proberen te organiseren de komende tijd. Nu steekt hij ook graag de hand uit de mouwen en is steevast de eerste persoon die meehelpt met afwas, wc schoonmaken e.d.

Hoe hij het in Nederland vindt? ‘Het is zo fijn hier!’, zegt Salifu. Zoveel beter dan Guinee, waar er geen werk en nauwelijks scholing is en waar je vaak niet veilig bent op straat. Hier is dat in zijn situatie ook moeilijk, maar de mensen zijn hartelijk en lukt het meestal wel om te eten en te slapen. Salifu leeft met de dag en kijkt niet ver vooruit. Als rasoptimist weet hij echter zeker dat hij zo rond zijn 26e een inkomen heeft en een vast verblijf met vrouw en kinderen. We hopen en bidden met hem mee.