Het is woensdagochtend en Aya is bij Villa Vrede met Seneb haar twee jarige dochter.  Altijd stipt om 10.00 is Aya aanwezig om samen met een andere vrijwilliger te zorgen dat Villa Vrede een welkom huis wordt. Koffie zetten, praatje maken, spelletje doen;  Aya voelt zich hier al prima thuis en wil graag iets betekenen voor de mensen die het moeilijk hebben en in soortgelijke situaties verkeren als haar. Ik leer Aya al een beetje kennen en vraag haar voorzichtig of ik ze mij haar persoonlijke verhaal wil vertellen. “Wat kan ik zeggen, ik ben gewoon illegaal, zoals wij allemaal hier”, maar dan begint ze te vertellen….

Aya komt uit West Afrika. Haar vader was politiek actief en werd vermoord, waarna Aya gevangen werd genomen en mishandeld. Haar leven was ze niet meer zeker, omdat als dochter van een activist ze nooit weet wie wel of niet te vertrouwen is. Een vriend van haar vader wist haar te bevrijden en heeft haar naar Nederland gehaald waar ze eerst in een ‘safe house’ in Etten-Leur belandde.

Vanuit Etten-Leur startte ze een asielprocedure waarna ze om de 10-12 maanden gedwongen werd te verhuizen naar plekken zoals Ter Apel en Katwijk. Haar asielprocedure werd in 2008 afgewezen, waarna haar leven nog onzekerder werd. Ze werd verkracht en raakte zwanger van Fatima die nu vijf jaar is. Daarna kreeg ze een vriend en leek haar leven iets rustiger te worden en Seneb werd geboren. Gelukkig erkende haar vriend beide kinderen zodat in ieder geval haar kinderen een Nederlands paspoort hebben. Jammer genoeg liep de relatie stuk en zorgt Aya nu alleen voor haar twee kinderen. Sinds 8 maanden woont ze nu in Huize Agnes waar ze eindelijk tot rust kan komen en waar haar kinderen wat stabiliteit kunnen krijgen. Fatima gaat gewoon naar de Ariënsschool vlak naast Villa Vrede en heeft het daar goed naar haar zin.  Omdat ze nu alleenstaande moeder is, probeert ze het gezag over haar kinderen terug te krijgen zodat ze hopelijk ook een status krijgt. Zo lang dit niet zo is, bestaat de mogelijkheid dat ze gedwongen moet terugkeren en permanent gescheiden zal worden van haar kinderen. Alleen al bij deze gedachte springen de tranen haar in de ogen.