Nebyu (40) was in zijn land topvoetballer. Doordat hij politiek actief werd, kreeg hij steeds meer problemen. Hij moest vluchten, reisde de hele wereld over en leeft nu op straat in Nederland. Bij Villa Vrede wil hij graag met andere mensen samen sporten.

In 1991 speelde hij eredivisie voor het Ethiopische nationale team. “De mensen houden van voetbal, ik was populair. Ik had een goed leven en onderhield mijn familie. Mijn vader was politiek actief. Hij werd in ’95 gevangen genomen, mishandeld en overleed na zijn vrijlating. Mijn broer is zes jaar later doodgeschoten bij een demonstratie”. Nebyu zelf werd een paar jaar later actief.

Intussen voetbalde hij niet meer op topniveau want hij was ‘te oud’. Hij werkte in de bouw en volgde in de avond een opleiding als touroperator/gids. Hij woonde in de hoofdstad Addis Abeba.  In 2005 begonnen de problemen.

Omdat er verkiezingen aankwamen was hij als populaire voetballer gevraagd te helpen jongeren te informeren. Hij werd actief voor de oppositie. Hierdoor werd hij een keer geslagen en bijna gearresteerd, later opgesloten en gemarteld, en weer later kon hij net op het nippertje ontsnappen. Hij ging een tijdje naar het buitenland maar ontdekte na terugkeer dat het nog steeds niet veilig voor hem was. Hij moest vluchten.

Hij reisde via Kenia, Oeganda, Rwanda, Tanzania, Malawi en Mozambique, naar Zimbabwe. Hij overleefde in zeven maanden vele gevaarlijke zware tochten waar anderen de dood vonden. In 2006 meldde hij zich bij de vluchtelingenorganisatie UNHCR en werd als vluchteling erkend. Hij bouwde een leven op en vond werk in Zimbabwe.

Helaas kreeg hij ook in dat land problemen en moest zes jaar later opnieuw vluchten. Hij kwam in 2012 naar Nederland. Zijn asielverzoek werd afgewezen en hij werd op straat gezet. Hij leeft nu in het daklozencircuit in Utrecht. Hij is bezig met het voorbereiden van een nieuwe asielprocedure. Vaak heeft hij pijn (nog door de martelingen), is er psychisch niet best aan toe en ziet hij geen toekomst. Zijn geloof, hij is orthodox christen, en het sporten, samen met andere vluchtelingen, bieden hem enige ontspanning.